Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2013

Δίωξη στη μεγαλομανία

Αναζητούσες στις διαλείψεις
στις εξάψεις των μονόπετρων
μονοπατιών
απαντήσεις στις απορίες σου
αυτές τις φτωχές
της συγγενικής διαμαρτίας σου
ιχνηλατούσες ψηλαφιστά
τα άφταστα όνειρα
ενός άδειου Θεού
από παναγίες εφήμερες
μονολογούσες
"Η μεγαλομανία της καταδίωξης
πότε έπαψε να γιορτάζεται μετά
την απελευθέρωση του Όχι;"
σιωπηλά, χωρίς επίδειξη,
χωρίς ντροπή, σε οδήγησαν
στο μπλε δωμάτιο
εκεί που γιορτάζουν οι μανδύες
που δεν αναγνωρίζεις το πρώτο συνθετικό τους
πόση σύνθεση να γεμίσει την μεγαλομανία σου;
πόση απλότητα να θυμίζει τον φτωχό συγγενή σου;
πόση υπομονή να κυνηγήσει τη μανία 
στην ταινία που απαγορεύεται για ανηλίκους ψυχή
τε και σώματι αόματοι
λολοί, και πρόλαβαν να συλλαβίσουν τη νότα
σε μια ρότα μονότονη για τη μανία τους
Φύλακα, η ανυπαρξία πότε μας επισκέπτεται;

Το μηδέν του δύο

Αγάπη μου,
δεν σε πρόδωσα
η αγγελία εκείνη ήταν για σένα
πωλείται σε τιμή ευκαιρίας
ανθεκτικός, και οικονομικός
ένας ουρανός βιονικός
που μετράει αστέρια τη μέρα
δεν τον αγόρασες
πίστεψες ότι ήταν απάτη
τόσα λάθη για μια αγγελία
ή για την απαγγελία του σ'αγαπώ
γιατί πρέπει να μιλάμε με συνθήματα
με σήματα μόρς, με το ταχυδρομείο
γιατί να επωμιστώ το μαρτύριο
να πουληθώ χωρίς τιμή σε τιμή ευκαιρίας
μόνο και μόνο μήπως πετύχω εσένα στην μεταπώληση
με υπεραξία την αναπόληση
σε ένα βασανιστικό παζάρι που το ζάρι δείχνει μόνο κενό
αφού το δύο απορρόφησε την τρίτη διάσταση
επίπλαστο, κατασκευασμένο, δεν καταλαβαίνω
εάν το ζάρι είναι θέμα τύχης ή της καθημερινής σου
προπόνησης με την τιμωρία της δικής μου διάστασης
που κρύβεις μήπως κερδίσεις το ανέφικτο
και στη γλώσσα μας ήξερα ότι οι αριθμοί δεν έχουν σημασία
παρά μόνο η διάστασή τους, ποιός είναι αυτός που νικάει τις άλλες
και σε κανένα ζάρι δεν βρήκαμε την απάντηση
το μηδέν δεν γράφεται ποτέ στα παιχνίδια τύχης,
μόνο στην πραγματι…

Ουράνιο τόξο

Φάτσα σε καμβά παραχαράκτη
ράτσα σε απόδραση του καταρράκτη
πλημμύρισε το χρώμα από τα μάτια σου
και έβαψε τις αεροφόρους οδούς
μοιροφόρους αναστεναγμούς
σε λιγμούς και τα δάκρυα και ο καμβάς τους
αλλοίωσαν το πρόσωπο και τη ράτσα σου
δολοφόνου νόμιζες, του Λομπρόσο
αλλά η πρόζα παραπλανούσε
τα θύματά σου πολλά, και πολύχρωμα
μα ο καμβάς παγίδευσε αυτά
στη ζωή της τέχνης σου
να προσεγγίζεις τα θύματα μόνο στα χρώματα
και απ'αυτά να βάφεις ό,τι ξεθώριασε
εκτός δεν πρέπει να κάνεις καμία κακοτεχνία
το πινέλο στα χέρια σου ασφαλές
τι λές, ουράνιο τόξο
λίγο δεξιά, λίγο αριστερά
ευθεία, όπισθεν
και ίσως σε δούν
χωρίς να σε αγγίξουν
τα ουράνια ποτέ δεν πρέπει να χρωματίζουν
την πραγματικότητα
και εσύ το ξέρεις καλύτερα
η δολοφονική φύση χρωματίζει μόνο εσένα
μην τη δει κανείς και σε απομυθοποιήσει
το ουράνιο τόξο σκοτώνει μόνο τους εισβολείς
να διατηρήσει το μύθο του δολοφόνου
που εξ αμελείας εκθέτει την αγάπη του
μήπως αποφυλακιστεί από το τόσο χρώμα

Ζητιάνος σκουπιδιών

Ήταν πεταμένα στον κάδο
για τα σκουπίδια
μα σαν λεπίδια πλήγωναν
το ζητιάνο που τα ανακάτευε
μήπως βρεί κάτι να φάει
στην μεταμεσονύχτια βόλτα του
εκεί που σουλάτσαρε, δίπλα στις αμαρτίες
με τι κακουχίες καμουφλαρίστηκε
και τον περνούσαν ζητιάνο
αυτός, ο ρακένδυτος που τρεφόταν
από τα ραβασάκια της αγάπης
των σκουπιδιών
και κάθε νύχτα διάβαζε ένα
στις αθώες υπάρξεις της νυχτόβιας
απερισκεψίας, να θυμάται το παρελθόν του
ποιός θα θυμάται ότι κάποτε δεν ήταν ζητιάνος
μόνο τα σκουπίδια που κατανάλωσε
κι όσο βρώμικο κι αν είναι το περιτύλιγμα
το δώρο ποτέ δεν πετάχτηκε στα σκουπίδια
το αναζητάει που και που στη νηστική θάλασσα
από τα σώματα που βυθίζονται χωρίς ηδονή
ξέρεις, τα παρθένα, που πρέπει να θυσιαστούν
προ της εκλείψεως, και σίγουρα όχι με πανσέληνο
οι άλλοι ζητιάνοι δεν ψάχνουν γράμματα
αυτός όμως πίστευε σε θαύματα
μπορεί τα σκουπίδια να μιλάνε;
μόνο τη φωνή όσων τα έριψαν
αλλά πόσο αρσιβαρίστας αλλότριας ψυχής να παραμένεις
και γιατί εάν αυτή στα σκουπίδια βρίσκεται;
ήταν δώρ…

Παπουτσωμένος γάτος

Τωρινός ανώριμος γάτος
σε μια παντομίμα
που επτάψυχα πέρνει το κύμα
όταν έφτασε το σήμα
η φωτιά είχε σβήσει
άναψε για να έρθεις
τώρα μην έλθεις
η φωτιά δεν έχει χρόνο για σένα
η γούνα σου φουντώνει από μόνη της
στην καλοκαιρινή ραψώνη της
γάτε παπουτσωμένε
γιατί δεν χρησιμοποιείς τα νύχια σου
σου τα έκοψαν και αυτά
να μη μιλάς με το παρελθόν σου;
είσαι απόγονος του βίαιου ενστίκτου
μη διστάζεις να νιαουρίσεις
γιατί οι ρήσεις σου σοφές
και απαρχαιωμένες
παραχαραγμένες από τους κτήτορές σου
σε φυλάκισαν σε άλλο σώμα ζώου
και ίσως η μετάλλαξη καθυστερήσει την προφητεία σου
όταν ωριμάσω, θα ξεματιάσω τον αλχημιστή μου
άνθρωπος θα γίνω, και θα ερωτευτώ
δεν θα βασανίζω, ούτε ακόμη όσους εκ φύσεως
μαζικά μαζοχιστές έγιναν
και θα ρωτήσω οι σαδιστές τι απέγιναν;
το μόνο ανθρώπινο στοιχείο μου
προς το παρόν
είναι η παπουτσωμένη φήμη μου
σαν φήμη καλή ακούγεται
σαν αλλοτρίωση φύση γίνεται
και φοβάμαι μην είναι αργά να βγάλω τα παπούτσια
και να περπατήσω στη φωτιά χωρίς να καώ
ο ξυπόλητος γάτος …

Νεροπίστολο

Οι σταγόνες συσσωρεύτηκαν
σε ένα λιμάνι
και τα πλοία φοβήθηκαν
μη χάσουν τον προορισμό τους
εάν είναι αναγκαία και
εάν πρόκειται να φτάσουν εκεί
Η μία τσαλαπατούσε την άλλη
σε μία πάλη χωρίς τελειωμό
αλήθεια, και ψέμα ωμό
στη μεμβράνη έμοιαζαν σαν σταγόνα
μέσα όχι, κενό
αλήθεια, και ψέμα μηδαμινό
τι σημασία έχει αφού εκπληρώνουν τον προορισμό τους
να γεμίζουν δάκρυα, ακόμη και τεχνηέντως
χωρίς διακοπές σε ένα λιμάνι υπερπλήρες

τις άγκυρες ξέχασες, πάλι καλά
μπορείς να ταξιδεύσεις στο κενό τους
γεμίζεις την υπόστασή τους
και φαίνονται πιο φυσικές
καθόλου δεν προσποιείσαι
οι σταγόνες πάντα είχαν κενό
και πάντα επέπλεαν στο νερό
ποτέ δεν πνίγονται
φύση από τη φύση τους
και το υδρογόνο δύο οξυγόνο
πολύ σοφό
όταν είναι δύο, ξεδιψάω
όταν μία όμως μείνει, πονάω;
ποτέ, μωρό μου, το οξυγόνο
σκοτώνει και τις δύο,
και τότε πονάνε και οι δύο, με συμπαράσταση
σε μία διάσταση, διαμπερή
βλαβερή πάραυτα
με πιάνουν τα κλάμματα
αγάπη νεροπίστολο δεν ήθελα ποτέ μου
σε ένα ψέμα αλλήθωρο δεν κοίταξα Θεέ …

Οι δείκτες του μωρού

Και το ρολόι κοιτούσε
μοιρολατρικά τους δείκτες
Από άλλη γωνία
δεν ήταν όμως ουδέτερη
συνέχιζε να δείχνει και αυτό
απλά οι δείκτες του
λειτουργούσαν πια αυτόνομα
μπορεί και να μην συνέπιπταν
οι στάσεις τους, μηδέ οι αποστάσεις τους
κάπου συναντήθηκαν εκτός του προκαθορισμένου
και άρχισαν να μετράνε τις ώρες
άνευ ρυθμού προγραμματισμένου
ξεχασμένου από τους κανόνες
λησμονημένου από τους θαμώνες
πόσο προβλέψιμοι συνδαιτημόνες
η ώρα πέρασε, το ρολόι γέρασε
οι δείκτες τσίλια κρατούσαν πιά,
τιμωρημένοι από την έλλειψη,
στον πικρό χρόνο
πότε θα συναντήσουν τον πόνο
γιατί από μακριά στέλνει τις ώρες του
και βανδαλίζουν τις στιγμές τους
μαστίγιο και οι δείκτες
μαστίγιο και το ρολόι
και τα τραύματα αποστάσεις αμέτρητες
που δεν μπορεί να μετρήσει
χάθηκε και ο χρόνος και η απόλαυση
και δεν ξέρει αν η κόλαση
ώρες μετράει ή αόρατη και αυτή προσπερνάει
τον παράδεισο
στην άβυσσο μόνο μη σταματήσεις
γιατί εκεί και το ρολοί και οι δείκτες λειτουργούν
και το χάος θυμάται να το κουρδίζει
γιατί χωρίς δε…

Το ό-Χ-ι του κρυστάλλου

Αντικριστά στα κρύσταλλα
που σου δώρησαν
τι κι εάν τη δυστυχία
λοιδώρησαν
το ένα γιάλιζε στα μάτια
το άλλο θάμπωνε τη ματιά σου
τα υπόλοιπα παρατηρούσαν
την αγωνία σου
σε ποιά ευγονία
να χαρίσεις αυτό που τώρα έρχεται
αλλά δυστυχισμένο σε υποδέχεται;
στρουμφάκια χωρίς μπλέ
και η αθλιότης αγκαζέ
χωρίς συντρόφους
χωρίς εραστές
σε καθημερινές αλλόκοτες αρπαχτές
του σήμερα και του αύριο
επίγειο ναυάγιο
χωρίς άγιο
χωρίς ελπίδα
χωρίς κρύσταλλα
σε μία γυάλα ασπίδα
Και όταν κατέφτασαν
προσκύνησα
φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες
ξέχασα την ιστορία μου
το στόρυ πίσω από το στόρι
φαίνεται ανοιχτό
ή έκλεισε ακόμα και μία αχτίδα φωτός;
Τους υποδέχτηκα
δεν διαψεύστηκα
Μασώνος σε απόχρωση όνος
χωρίς πόνο
χωρίς μοιρολόι
χαρμόλυπα όπως και το κρύσταλλο
στο μεταίχμιο, όταν μισοφέγγει η αντανάκλασή του
Κι εκεί τους παγίδευσα
με πείσμα να φυλακίσω τα όνειρά τους
πρίν κρυσταλλώσουν τους εφιάλτες μου
εθνοσωτήριοι πατριάρχες
αληπασάδες της σωφροσύνης μας
κήνσορες της προδοτικής φύσης μας
μαστιγιοφόροι …

Γ. Προβόπουλος: O Mr “Σιλωάμ” που «ξεπλένει» τραπεζίτες και πολιτικό σύστημα

Αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο ποινικών διώξεων βρίσκεται ο επικεφαλής της ΤτΕ, Γιώργος Προβόπουλος. Τα όσα αναφέρει το εισαγγελικό πόρισμα φωτιά το οποίο αποκάλυψε το HOT DOC σε προηγούμενο τεύχος αποτελούν κόλαφο για τον αρχιτραπεζίτη. Αν και διαθέτει θεσμικό ρόλο ο κ. Προβόπουλος δε φαίνεται να πτοείται. Ως άλλος “Μr Σιλωάμ” τραπεζιτών και πολιτικού συστήματος όχι μόνο δεν εποπτεύει τις τράπεζες, όπως άλλωστε οφείλει να πράττει, αλλά φροντίζει να ξεπλένει τις αμαρτίες διαφόρων τραπεζιτών, ακόμη και ενώπιον της Δικαιοσύνης. Με τη μόνη διαφορά ότι το λογαριασμό, της αβλεψίας του κ. Προβόπουλου απέναντι σε συγκεκριμένους τραπεζίτες καλείται να πληρώσει ο ελληνικός λαός. Στις 7 Μαίου 2013 ο εισαγγελέας Γιώργος Καλούδης, διαβίβασε στο γραφείο του οικονομικού εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη, ένα πόρισμα. Σε αυτό εξετάζονταν οι ευθύνες της Τράπεζας της Ελλάδος και των στελεχών της κατά τη μεταβίβαση των μετοχών της Proton Bank από τον όμιλο Πειραιώς στον επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρ…

Ου μοιχεύσεις τις εντολές

Έφεδρος έφιππος
σε άρμα προδοσίας
στο δούρειο ίππο
της δικής σου εικονολατρίας
άλογα ρεμβάζεις
χωρίς οπλές
όταν οι δικές σου πληγές
όπλων θύματα
με βλήματα τα άοπλα λείματα
σ'εκείνο τον πόλεμο
έφιδρος διαβάτης
αποστάτης, προδότης
δόν κιχώτης
μοναδικός στρατιώτης
της φαντασίας σου
της πολεμοχαρούς αφασίας σου
να μεγαλοποιείς τους χτύπους
της ηδονής σου,
να στερεοποιείς τον υδροφόρο ορίζοντα
της καταστροφής σου
έφιδρος, έφεδρος, έφιππος
εφάπτεσαι σε μία εικόνα
χωρίς τον αγώνα
σε μία κρυψώνα
υπάρχεις ακόμα;
ή το κώμα σε νίκησε;
δαίμων του εαυτού σου
και ο δαίμων του τυπογραφείου
των λειμάτων μηδαμινού τροφείου
υπό την αιγίδα σου
υπό την γραφίδα σου
πάλι χάθηκαν οι λέξεις
τα λείματα μην πλέξεις
αργά ή γρήγορα θα μπλέξεις
ού φταίξεις, ου κλέψεις
και έτσι θυμήθηκες τις δέκα εντολές
έφιππος με τις οπλές
άλλομαι, πάλλομαι
και στα λείματα νίκησα
την ενδέκατη αδέκαστη εντολή
την αλλοπαρμένη, την παρεξηγημένη
μέσα στα λείματα, και τις λέξεις
τις προσποιητές διαλέξεις
ποιά να επιλέξεις
ένιδρ…

Ανάλατη αλήθεια

Κυκλοθυμικά
σε κουκλοθεατρικά
επίσημα όνειρα
ανεπίσημα άνυδρα
τη νύχτα υδροφόρα
σε μία κατηφόρα
αγωνιοφόρα
Πως το θάνατο
να προσκυνήσεις
χωρίς οι άλλοι
να το πάρουν είδηση;
Ζωντανός νεκρός
σε έναν αγώνα
σε μία ζωή στειροκτόνα
δακρύων που το πρωί
συμπαγή φαίνονται
όπως η σκληρότητά σου
Πως να αντιμετωπίσεις τη
θανατηφόρα ζωή
σε μια ανηφόρα
πρωτόγνωρου πόνου
να νομίζεις ή και να πιστεύεις ακόμα
ότι σε ένα κώμα καταρρέεις
που όταν οι άλλοι το μάθουν
το στίγμα δεν θα διαλάθουν
να το γράψεις σε ένα τατουάζ;
είναι το πρέπον καμουφλάζ;
ή και πάλι το σώμα
τιμωρείς
που ακόμα δεν μπορείς
την αλήθεια να αντικρύσεις
χωρίς προκαταλήψεις;
μαγειρεύεις αυτό που ωμό σπαρταράει 
ανάλατη αλήθεια
βράζεις σε κλοιό ανούσιο και άνοσο
προσποιητή ευήθεια
γεγονότος του γεγονότος
ω γέγονε, γέγονε
πότε θα μάθεις όμως τι γέγονε
εσύ άγονε νυχτοβάτη
που ούτε καν τα δάκρυά σου
δεν εμποδίζουν
τη σκοτεινή σου περίπολο
σε ένα δίπολο
αλήθεια ή ψέμα;
δεν θέλω να μάθω ποτέ
αν αυτό με πληγώνει
δεν θέλω να ζήσω
αν αυτό με πεθαίνει
και αν λ…

Λιλιπούτειος Εγωισμός

Σαν χώρα μοναχική
στα παραμύθια του έρωτος
σαν η φωνή σου να φωνάζει
ξενέρωτος
ο βίος σου, και το βιός σου
στο ταξίδι του Γκιούλιβερ
να ξεφύγεις από τις σελίδες
των λιλιπούτειων συναισθημάτων σου
των κωμάτων και των αισθημάτων σου
των σφριγιλών αθανάτων σου,
σκιρτιμάτων ανατριχιαστικών
αυτεξούσιων, αυταπατητικών
στην ομορφιά σου θυσία
η ευτυχία σου
και η αναπνοή σου φουντώνει
την Ιφιγένεια
ω τη ευγένεια να θυσιάζεις
το αγαπημένο παραμύθι σου
να μείνει ολάκερο μόνο
χωρίς πρωταγωνιστή
αγωνιστή σε πάλη
ετεροβαρή, άδικη, άνιση,
αναγεννησιακή στην προσμονή σου
να πολεμήσεις χωρίς τραύματα
όταν τα ράμματα κακότεχνα κατασκευάζεις
για να δελεάζεις τις πληγές να πλησιάζουν
παραμύθι κουτορνίθι σε μια λήθη
της λύτρωσης της Μήδειας
ένδειας αισθήματος αυταπάρνησης,
αποκαταστατικής της φύσης σου
ζείς σε παραμύθια άμυθα, αμέθιστα
γιατί ο εγωισμός χτενίζει το εγώ σου
όχι την ομορφιά σου να διαφημίσει
σε έργο μυθικό
παρά μόνο να πετάξει από πάνω
σε ένα μαγευτικό δειλινό
με τη χτένα σύμμαχο σε ένα ταξ…

Αγάπη αλογόνου

Σε απελπισία αλογόνου
σε ελπίδα άλλου γόνου
ένα φώς να καίει
σύγχρονα, σπαρακτικά
να ξεσκίζει τα άχρωμα τα σωθικά
τα καλοκρυμμένα σε ένα παιχνίδι
ποιος θα βρεί τον μικρό πρίγκιπα
χωρίς αστέρια στο βράχο
προσκολλημένο, και διαλυμένο
ποιος θα αντικαταστήσει τον Προμηθέα
σε μία κόλαση μυθική, σε μία άνυδρη θέα
ποιος θα προσποιηθεί τον γύπα
σε μια ξετσίπωτη τσίπα
ίσως και να ενσαρκώσει
εκείνον τον ρόλο που τόσο
με κόπο διεκδίκησε
στη θυσία η αγάπη
σε ένα χρόνο γδάρτη
στο κατάρτι γράφει
καίγομαι, φως μου
μια λάμπα αλογόνου δως μου
είναι σύγχρονη, σπαρακτική και αυτή
και παραμένει λάμπα
ανατριχιάζει όταν η βροχή ξεσκονίζει
τη χρόνια λάμψη της
με ηλεκτρισμό να θέλει ανέκαθεν να φέγγει
δεν κουράστηκες να είσαι πάντα σε λειτουργία;
δεν αντέχεις να μη συμμετέχεις σε αντιδραστική λιτανεία;
δεν ξέχασες ότι το φως υπάρχει μόνο για μια σκοτεινή οπτασία;
αγάπη συμπιεστική στον αερόστατο πόνο
να φωνάζει τις αχτίδες του φωτός
να κυριεύσουν τις σχισμές που κατασπαράσσουν τη λεία
λύτρωσή της, σε ένα φθόνο …

Ταξίδι ανίατων κυμάτων

Σε ένα πιο τέλος και απ'το τέλος
σε ένα πιο τέλμα και απ'το τέλμα
αποτυχία το άλμα την τελευταία φορά
έτσι νόμιζες, έτσι σου είπαν στο προτελευταίο ταξίδι
που τελευταίο, τελευταία, το εκλάμβανες
να κρατηθείς πόσο κρατάει, όταν ελεύθερος στα δεσμά
σε μία πτήση ρυχή, πνίγεσαι χωρίς το σωσίβιο,
το αιωνόβιο, που όσο υπάρχει στη ζωή σου
σε κύματα επιβιώνεις, ξεγελώντας την αιωνιότητα
αιώνιες στιγμές και αυτά, που δεν ξεβράζουν ποτέ
το περιτυλιγμένο τρόπαιό τους
χωρίς αντίσταση, ελαστική όπως και η κίνησή τους
που, ωστόσο, κάνει θόρυβο
κυματιστό και ανερμάτιστο
παγιδευμένο, πάντα να περιέχουν τον δικό σου ήχο
και, τότε, η βοήθεια ως απόηχος
πνίγει και την τελευταία ελπίδα,
να μείνεις με κύματα σε μία αβαθή θάλασσα
που τα βήματά σου θα ακούγονται
και δεν θα ανταγωνίζονται τον ήχο της ψυχής σου
που σαν άλλο τρόπαιο θα πνιγεί και αυτή,
σαν άλλη θυσία, σε μία αιμοσταγή καταιγίδα
που πνίγει και την τελευταία ελπίδα
αυτά στο προτελευταίο ταξίδι
στο τελευταίο, όπως σήμερα προσλαμβάνεις,
κ…

Δικαστάκια

Με μάτια σαρκοβόρα
κοιτούν τα θύματά τους
σε μια αιώρα
άνομων συλλογισμών τους
σε μια κλεψύδρα
δευτερολεπτική
έναν εγωισμό σπαρακτικό
ετυμηγορία από τα χείλη
σε προδοτικά λόγια
έκνομων διασκεπτισμών
δωροφάγων βασιλέων
το ανάγνωσμα
προπετών δικολάβων
το κατάγνωσμα
δώρα λαμβάνουν γάρ
δίκην άδικην δώρα φέροντες
δικαστάκια σε πλήθος
εισαγγελάκια σαν μύθος
λόγων ρήτορες
μηδέ έργων πρήκτορες
μόνον ενδιάμεσα έντομα
σε ατελή έννομα αγαθά
ετυμηγορία της ψυχής
ενός ένοχου
που στην κόψη της αθωότητας
το σαρκοβόρο έντομο
συνθλίβει
ετοιμότητα της στιγμής
που  στη χαράδρα της ενοχής
τον δωροφάγο μέντορα
στον κέρσορα υποδεικνύει
και αυτά τα δικαστάκια
τα δίκην μαρτυρίας μέλλοντος
ελπιδοφόρου
αποκαταστατικά
εκστασιαστικά
πεπλοφόρου μανδύα υποδύονται
και το βράδυ στην υποβρύχια πανσέληνο
σε ουρανό επίγειο
τους θύτες δασκάλους της άδικης ηδονής
θυσιάζουν
με αίμα να δικαιώσουν τα άτυχα θύματά τους

Ο Τις της Της

Δυνατότης αρουραία
αγάπη αγοραία
κλαυσίγελος
περίγελος
σε παιδική αλάνα
ατέλειωτη
απολαυστική μπανάνα
κριτσαλίζει αργά-σιγά
αυτό που σου γυαλίζει
αυτό που στο φάγωμα ζαλίζει
και την εκδιώκουν από την κρυψώνα
που όλα υποτιμούν και ψάχνουν μόνα
σε μια Λίζα ζάλη και στο περιγιάλι
σε μία λακούβα που και πάλι με άμμο
περιπατητική γίνεται
κάτω απ'αυτήν η αντιξοότης
να κρύβεσαι όταν κρυψώνα
σαν λέξη
γνωστή γίνεται
από πάνω η αγνότης
σνόπ και η πληρότης
από κάτω η πραότης
γκλόπ η δυνατότης
αρουραία, γρήγορη και μισητή
σαν νιότης
όταν αργά πεθαίνεις
οδυνηρό γίνεται
όταν γρήγορα ζείς
αγοραία αγάπη
καλπάζεις
ο τις άγνωστος
και η δυνατότης άνοστος
όταν χωρίς εμφύσημα
νόσημα νοσηρό γίνεται
σαν λέξη δύναμη ερμηνεύει
σαν νόημα για πάντα σε παιδεύει
δυνατότης, αγνότης, πληρότης, πραότης
σαν ο τις άγνωστος πάντα Της άνοστος

Στασιαστική Μιασμένη Κούκλα (Πτωματικές Υποστάσεις)

Μοναδική
Ματιασμένη
Μιασμένη
Τρία Μ
σε τρείς τάσεις
σε απόμακρες αποστάσεις
σε πτωματικές υποστάσεις
Στο ναρκοπέδιο μιας άταφης κραυγής
προσκυνημένης με άρωμα πάγου
τόσο άοσμο, τόσο επιτηδευμένο
να μην προδώσεις του σώματος
τη ναρκοβριθή θάλασσά σου
σε ένα Θιβέτ χωρίς Θεό σου
στο ξένο Κισμέτ βρίσκεις τον εαυτό σου
κάθαρση αμόλυντη δεν υπάρχει
σε αυτό τον προορισμό
ορισμό λατρείας δεν έχεις
να προφέρεις
όταν το παραμικρό
ασήμαντο δικό του
επιχαίρεις
έπρεπε να θαυμάζεις
το κατασκεύασμά σου
από εγωισμό μισαλλόδοξο
στο άκουσμά σου
μιάς αμίμητης φωνής
στο μίασμα
μιας καταδικασμένης αγάπης
που τόσο ανάγκη είχες
επειδή αγάπη
δεν γνώρισες τις νύχτες
όταν μικρή αναζητούσες
μία πανάγια κούκλα
να φοβίζει τα όνειρά σου
και τώρα κυρία αυτών
και του εαυτού σου
τιμωρείς αυτά και ό,τι σου απομένει,
και αυτό κατασκεύασμά σου
Η μικρότερη απόσταση, ψήγμα
δικό σου
Η μεσαία, απόσταση μην το ξεχνάς, έχει μισοπαγώσει
Η μεγαλύτερη, απόσταση και αυτή, ωσάν θερμή ακόμη
από εγωισμό αρνείται να διαγνωστεί ως απ…

15/2007 Γνωμοδότηση Εισαγγελέα Αρείου Πάγου-Απόρρητο στοιχείων ταυτότητας νεκρών

Σημείωση:
Από τις διατάξεις του ανωτέρω Ν.2472/97, και ιδίως από το άρθρο 2 περ. α και γ, προκύπτει ότι τα προσωπικά δεδομένα αφορούν φυσικά πρόσωπα, δηλ. εκείνα τα οποία βρίσκονται εν ζωή. Στην ελληνική έννομη τάξη δεν υπάρχει ειδική προστασία δεδομένων νεκρών.
Δικαστήριο: ΑΡΕΙΟΣ ΠΑΓΟΣ ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΤόπος: ΑΘΗΝΑΑριθ. Απόφασης: 15Ετος: 2007Όροι θησαυρού: ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΑΠΟΡΡΗΤΩΝ Περίληψη

Ιατρικό απόρρητο - Ανάκριση -. Η γνωστοποίηση των στοιχείων ταυτότητας αναγνωρισθέντων πτωμάτων των ανθρώπων που κάηκαν από πυρκαγιές εκ μέρους των ιατροδικαστών, ήτοι στοιχείων που άντλησαν από τις ιατρικές και ανακριτικές πράξεις που διενήργησαν, επιτρέπεται να γίνει απ' αυτούς μόνο με τη συνδρομή των προϋποθέσεων που αίρουν το ιατρικό ή το ανακριτικό απόρρητο, δηλαδή, εφόσον εξασφαλισθεί η συγκατάθεση των κληρονόμων των θανόντων, όσον αφορά το ιατρικό απόρρητο, και η έγκριση του εισαγγελέα πλημμελειοδικών, εάν πρόκειται για προανάκριση, ή η σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέα πλ…

Καβούκι κατά κίνησιν

Θέλει ν'αλλάξει
να πετάξει το παραπέτασμα
το παραφορεμένο
Θέλει να ζήσει παιδικά, εφηβικά, παλαιόθεν
νοσταλγικά
ανέμελα και δημιουργικά
Θέλει να νιώσει σπουδαίος
όπως παλιά
ή ίσως και να νόμιζε
Βγάζει το κεφάλι έξω για λίγο
Μα το καβούκι, τέτοιο καβούκι
δεν αφήνει περιθώρια
στα όρια της παραφροσύνης
γένους θηλυκού και αυτή
Μα το κέλυφος λείο, τέτοιο κέλυφος
δεν αφήνει περιθώρια
τις ημέρες που επιτρέπεται η λεία
αγάπης, γένους θηλυκού και πάλι
λεία και αυτή, απαλή, μαλακή
τέτοια αγάπη
που η σκληρότητα, γένους θηλυκού και αυτή
στο καβούκι, και αυτή, συνοφρυώνεται
συννεφιασμένη που δεν μπορεί
θύματά σου να γλυκαίνεται
μανία και αυτή, γένους θηλυκού άμα,
χολωμένη σε χορό συνάμα
γένους αρσενικού, ακονίζει τη λάμα
θα αφήσει το καβούκι για να σκοτωθεί
ή θα μείνει εκεί για να σκοτώνει
ό,τι εσώτερο που την ψυχή του αμαυρώνει;
μια ζωή σε κέλυφος
σε σκιερό ημίφως
σε γοερό παρατεταμένο, παραπεταμένο μήπως
ίσως στο περαπέτασμα εκεί που δεν ξεπέρασες
που δεν νοστάλγησες αποφασιστικά το τότε
το…

Υοειδές Οστούν

δημοκρατία και θάνατος
φασισμός και μανία
ανθρωποειδή στα ψυγεία
φασιστοειδή σε λατρεία
παρέκκλιση και αυτή
o tempora, o mores
τι αναπολείς
δεν επιτρέπεται
τι απεμπολείς
σε μια πόλις σφαγείο
ερωδιών το μαυσωλείο
εκεί στη γωνία υπάρχει
ένα δωμάτιο
καταφύγιο το λένε
εισπνέεις άλλο αέρα
πρόσκαιρης απελευθέρωσης
σημάδι της εξαέρωσης
έστω και πρόσκαιρα
ξέρεις τι σημαίνει
ένα διάλειμμα ανθρωπισμού;
ξέρεις τι σημαίνει να είσαι γνήσιος;
ξέρεις τι σημαίνει να τσακίζει το οειδές
το υοειδές οστούν;
να στραγγαλίζει κάθε ξέπνοη φωνή
όταν στα χέρια του οειδούς
τα μάτια σβήσουν σαν αποκόλληση αμφιβληστροειδούς;
νόσος ακατάπαυστη, χρόνια, ανίατη
μην επιλέξεις
πονάνε οι λέξεις
όποια και να διαλέξεις
γιατί η νόσος με άλγος πεθαίνει
το νοσηρό τη συνήθεια λυαίνει
και ένα μαχαίρι ανταγωνίζεται
τα δίκην γαμψοχειρίας ακροτελεύτιά σου
πώς να τελειώσεις με το μικρότερο κόστος
ψυχής
πώς να τραβήξεις πριν τραβηχτείς
πώς να νικήσεις πριν νικηθείς
πως το οειδές να ισιώσεις
πώς, όμως, όταν η φύση
αυτό εποίησε
πώς…

Μπουρμπουλήθρα μανίας

σε αποβάθρα απόβλυτα
πάνω κάτω κοχλάζουν
σε σκοτοδίνη βάλτου
στο πρόσωπό σου
ομοιάζουν
όχι εκείνο που ξέρεις,
το προσωπείο σου
όχι εκείνο που βλέπουν,
το κατάμεστο ειρωνείας
μπουρμπουλήθρα μανίας
φ...φοβάσαι
φ...φαίνεσαι
χ...χάνεσαι
χ...χώματα σώματα
ψάρια σαν τ΄άλλα εκεί στροβιλίζουν
το αόρατο γοτθικό κάστρο σατανίζουν
της απροσέγγιστης εικόνας σου
του προσωπείου, ξέρεις εσύ
το σατανικό σε καλούπι αγγέλων, αναδύεται
μορφή προσωπείου λαμβάνει
το δικό σου πιο ανθεκτικό από τ'άλλα
τα σκληρά, τα άσπαστα, τα γήινα
εσύ κοχλάζεις, εσύ καίς, εσύ θές
το σατανικό να είναι γνήσιο
το σατανικό να είναι veritable κακό
ensemble σε ένα κόσμο μαγικό
γιατί η μαγεία δεν έχει χρώμα
καλού ή κακού
η μαγεία γεννήθηκε να εμφυσώνει
τους γενναίους
η μαγεία και πριν απ'αυτή
κάτι σαν το προσωπείο σου
φ...μπουρμπουλήθρα ήταν
όταν σπάσει τίποτα δεν θα μείνει
η μανία μόνο στη μήνη

Μηδέν άγαν

Στη ζεματιστή αφή
μια αλοιφή
δεν καταπραύνει τον πόνο
στο γουργουριστό τικ-τακ
της καρδιάς
εγχειρίδιο αλμανάκ
δεν απαλύνει το φθόνο
κλόνο μόνο της αγάπης
δίμορφο και νεκροθάφτης
ανασταίνεται σε δευτερόλεπτα σιγής
άνομη, ανίερη, αναμάρτητη
νωχελική, έτοιμη, ετοιμοπόλεμη
γαλβανισμένη σε ιούς εξουσιομανίας
άνανδρης και άναρχης σεξομανίας
εγκύτερα σε ένα σώμα καραβίσιο
στην αίσθηση επιπλέει ένα βίτσιο
Μαρκίσιος ντε σαντ
σε μία λογική παμφάγα
Μήδεια ντεφάκτο
σε μία άλογη συμπληγάδα
σε μία ζωή δίχως ζωή
σε μία εκδίκηση εσώτερη
λιποσαρκική
Αχίλλειος φτέρνα
δική σου, ολόδική σου
επίγειος, και άμεμπτος
και πάλι το λάθος δικό σου
δική σου και η ικανοποίηση
να σκοτώνεις την προσποίηση
έρως ανέκατε μάχαν
άγαν σιωπής
άγαν εσώτερης αφής
άγαν ενδότερης γραφής
μηδέν άγαν, ποιός είπε ότι
το μηδέν άγαν εστί.

Το παιδικό μάτι (Γρρρ, εσύ μικρέ, Φρού)

Γρρρ...
Εσύ μικρέ, Φρού...
Νού
δεν έχεις
Πού
να φωνάξεις
η φωνή δεν βγαίνει
να ουρλιάξεις
το γρρρ...ανήκει στο πέρας
να λυσσάξεις
να κατακτήσεις το γέρας
μικρέ Φρού...γρρρ...
η νεότης και ηλιθιότης
το αστέρι μόνο ταίρι
ένα φεγγάρι μισογέλαστο
σε πλήρη πανσέληνο
τί υποτιμητικό
ένα φεγγάρι
να μη γιορτάζει στη νιότη του
ένα μικρό παιδί να πλάθει
κουλουράκι με λάθη
ατελές...
η νεότητα αιωνιότητα
αυθορμησία ατελής
υποκρισία εντελής
ο χρόνος τελειώνει
το παιδί το μαλώνει
τα νέα θα γίνουν παλιά
παλιά γρρρ... σαν αντιλαλιά