Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2013

Το λάθος μου (συνέχεια...)

Το λάθος μου ... είναι δικό μου...το δικό μου είσαι εσύ...εσύ δεν είσαι εγώ...αλλά εγώ θέλω εσένα.

Ο Σκοτεινός Χαρτ-αετός

Ο Σκοτεινός Χαρτ-αετός
Δεν έχεις φτερά...δεν έχεις αέρα...δεν έχεις ζωή...δεν έχεις τρέλα. Υπάρχεις εκεί που σκοτώνει το βέλος Πεθαίνεις εκεί που τελειώνει το τέλος Και στο αδιέξοδο αυτό δεν έχεις το λόγο Η πυξίδα χαλάει και σβήνει το δρόμο Και πετάει μακριά και αρπάζει σημάδια Το παρελθόν βασιλεύει στα δικά σου σκοτάδια Ο αετός δεν σέρνεται στην αυλή της ψυχής σου Ο καημός δεν πλένεται στην πηγή της ζωής σου Στο σκοτάδι ένα φώς ποτέ δεν ζυγώνει Από μια χαραμάδα το ποτέ δεν φυτρώνει Ένα σχοινί είναι ικανό πολλές φορές στο λαιμό σου Τον σκοτεινό χαρταετό να τραβήξει στον χαμένο καημό σου Και πετάς σε άλλα ουράνια...όταν οι άλλοι χάνουν και αυτή τη ζωντάνια Και στο σκοτάδι φυτρώνει μια νέα ζωή σου...τόσο φωτεινή όσο και η προηγούμενη πνοή σου. Ο σκοτεινός χαρταετός περνάει από τη χαραμάδα Και το φως ανάβει τη δική σου λαμπάδα Δεν σβήνει ποτέ όσο το σκοτάδι υπάρχει Έναν λόγο να ζεί το έχει ανάγκη

Το Λαγουδάκι του Δικαστή Τζάκ...

Το Λαγουδάκι του Δικαστή Τζάκ...

Ήταν βράδυ...Προσπάθησα να ξεφυλλίσω κάποιες σελίδες από ένα θεατρικό βιβλίο, όπως κάνω κάθε μέρα. Αλλά με την κούραση αυτό είναι αδύνατο. Κλείνουν τα μάτια μου, και κοιμάμαι.Τα όνειρα δεν τα θυμάμαι ποτέ σχεδόν. Νόμιζα ότι δεν βλέπω. Μάλλον στέρεψαν και αυτά, όπως και η κάποτε καλή μου διάθεση να ονειρεύομαι, να ζώ, να ελπίζω, να προσμονώ κάτι καλύτερο, να προοδεύω. Το σκανασκέφτηκα. Μήν είσαι άδικος με τον εαυτό σου. Όλα αυτά τα ήθελες για μια ουσία, δεν ήταν ματαιοδοξία. Ποτέ. Τα μάτια ανοιγοκλείνουν. Προσπαθούσα να θυμηθώ το όνειρο, να κατευθύνω τον εαυτό μου να θυμηθεί το όνειρο το πρωί, χωρίς να ξυπνήσω και χάσω τις παραστάσεις. Ήταν βασανιστικό, αλλά και τόσο ωραίο. Είχε πλοκή, σασπένς, πρωτοβουλία...Κάτι που δεν έχω πλέον καθόλου στην καθημερινότητά μου...Γιατί όλα είναι κενά..Τόσο πολύ, που θα παραιτηθώ; Θα δείξει, λέω τις περισσότερες φορές, και η αναβλητικότητα αναβλύζει...
Η Δικαιοσύνη δεν κάνει μαγικά, Ευτύχιε...Δεν ζήτησα κάτι περισσότερο…

ΣΚΑΝΔΑΛΟ: Χαρίζουν φόρους 100 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς

ΣΚΑΝΔΑΛΟ: Χαρίζουν φόρους 100 εκατ. ευρώ στην Τράπεζα Πειραιώς «Η πραγματική γενναιοδωρία προς το μέλλον έγκειται στο να τα δίνουμε όλα στο παρόν», έλεγε συχνά...
ο νομπελίστας Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ. Στην περίπτωση της κυβέρνησης και της Τράπεζας Πειραιώς η πραγματική γενναιοδωρία δεν έγκειται μόνο στο παρόν, αλλά στο παρελθόν και στο μέλλον.
Με μία σκανδαλώδη διάταξη την οποία αποκαλύπτει το www.koutipandoras.gr, η κυβέρνηση επιχειρεί να χαρίσει στην Τράπεζα Πειραιώς, φόρο ακίνητης περιουσίας που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ. Σε μια περίοδο που μισθοί και συντάξεις οδηγούνται στην κλίνη του Προκρούστη και οι Έλληνες πολίτες καλούνται να σηκώσουν δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη.
Η σκανδαλώδης διάταξη εντάχθηκε σε νομοσχέδιο που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής με τίτλο «Επενδυτικά εργαλεία ανάπτυξης παροχής πιστώσεων».
Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει η αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου:
«Προτείνεται η τροποποίηση του άρθρου 63Δ του ν. 3601/2…

Οι Πλύστρες της Δικαιοσύνης

Οι Πλύστρες της Δικαιοσύνης
"Οι πλύστρες της δικαιοσύνης απαρτίζουν ένα μεγάλο πλυντήριο διαφθοράς, διαπλοκής και αδιαφάνειας, στο οποίο στροβιλίζονται το σέξ το χρήμα και η εξουσία...και ο μικρός πρίγκηπας Άνταμ μόλις γεννήθηκε αναστέναξε ..."μαμά βγήκα από την κοιλιά σου...είδα στο όνειρό μου ότι βγήκα από ένα πλυντήριο"...ποτέ δεν είναι αργά Άνταμ..."

Πριν λίγες ημέρες έγραψα αυτό το "ποίημα" φορτισμένος από ένα δικαστήριο...που πολύ περισσότερο όταν τελείωσα κατάλαβα ότι ήταν προδιαγεγραμμένο...κοινώς στημένο. 

Μετά από μέρες κατάλαβα ότι το πλυντήριο της δικαιοσύνης είναι εκσυγχρονισμένο...και στεγνώνει πολύ καλά τις "αμαρτίες του". Οι σύγχρονες πλύστρες απλά χρησιμοποιούν τη "σκάφη" σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις...αναλόγως την ιδιότητα του κατηγορουμένου, του πολιτικώς ενάγοντος...αναλόγως τις καταστάσεις, τις στιγμές, τις συγκυρίες.

Κάποτε έλεγα ότι ο δικαστής σέβεται ό,τι φοβάται...τώρα πλέον καταλαβαίνω ότι ο διεφθαρμένος δικασ…

Σαν την προδοσία έξοδος εθελουσία

Σαν την προδοσία έξοδος εθελουσία σαν το καντηλάκι μπαίνεις βγαίνεις στην ιθάκη και ο δρόμος σκοτεινός, νοσηρός ο πηγεμός
και η προσευχή δεν πιάνει, να παρακαλάς να γιάνει
αχ Σεβάχ των οκτώ, του θανάτου η ώρα πήγε δώδεκα
ω εσύ Δαλιδά, το μυστικό μου το βρήκες
σαν το κατασπαραγμένο πόθο το δικό μου σωθικό το νιώθω
σαν την παραπεταμένη πίκρα τη δική μου σωτηρία ήπια
σταγόνα μίας ύπαρξης χωρίς ανάσα δεν σε ξεδιψάει
προσωπείο μιας μάσκας χωρίς χρώματα δεν σου κάνει
και στο βυθό του ωκεανού που διαλέξεις, έτσι νοητά χωρίς κύματα θα παλέψεις
και η θάλασσα αυτή είναι καταφύγιο της δικής σου αδυναμίας το κρυσφήγετο